روز گذشته توماس سارجنت و کریستوفر سیمز [1]، دو آمریکایی 68 ساله، با کسب جایزهی نوبل نام خود را در تاریخ جاودانه کردند. دلیل انتخاب این دو نفر تحقیقات تجربی آنها در مورد روابط علت و معلولی بین ابزارهای سیاستگذاری (مانند نرخ بهره و مخارج دولت) و اهداف نهایی در اقتصادکلان (مانند تورم و رشد اقتصادی) اعلام شده است.
سارجنت و سیمز به ترتیب استاد دانشگاه نیویورک و استنفورد هستند. تحقیقات این دو نفر که به شدت به مسائل روز دنیا، يعني جلوگیری از وقوع یک رکود دیگر، مرتبط است؛ به صورت جداگانه در دهههای هفتاد و هشتاد میلادی انجام شده است.
به گفتهی آکادمی نوبل [2]، سارجنت به دلیل کاربرد مدلهای ساختاری کلانسنجی [3] وی در بررسی تغییرات دائمی سیاستهای اقتصادی انتخاب شده است؛ روشی که میتواند برای مطالعهی واکنش انتظارات خانوار و بنگاه به تغییرات در اقتصاد استفاده شود. سیمز نیز به دلیل توسعهی مدلهای خودبرگشت برداری [4] در بررسی تاثیرات تغییرات سیاستگذاری و دیگر عوامل (مانند تغییر نرخ بهره) بر اقتصاد انتخاب شده است.
سیمز در مصاحبهای تلفنی ضمن اعلام اینکه انتظار دریافت این جایزه را نداشته است، گفت: «چیزی بهتر از این نیست که جایزه را با دوست دوران دانشگاهم دریافت میکنم.» وی در پاسخ به این سئوال که با سهم خود از 1.5 میلیون دلار چه خواهد کرد نیز گفت: «با توجه مشکلات کنونی بازارهای مالی، مدتی آن را به صورت پول نقد نگه میدارم تا فکر کنم!»
سارجنت نیز در مصاحبهای جداگانه گفت: «شگفتزده شدهام و هنوز نمیدانم که چگونه این موضوع را جشن بگیرم. همچنان به تدریس ادامه خواهم داد. امروز در دو کلاس تدریس کردم و نمیدانم که میتوان آن را به عنوان جشن در نظر گرفت یا خیر.»
جایزه در دهم دسامبر، سالگرد درگذشت آلفرد نوبل، به برندگان داده خواهد شد.
———————————————————————————————————————
[1] Thomas Sargent, Christopher Sims
[2] Royal Swedish Academy of Sciences
[3] Structural Macroeconometrics
[4] Vector Autoregression
کافی
سهیل
فرید
محمدرضا
نويسنده مهمان
سروش
بابک
مرتضي
[...] سارجنت و سمیز برندگان نوبل اقتصاد سال ۲۰۱۱ (کافهی اقتصاد) [...]